Louis część 5!!!

W końcu się mój mózg zaczął pracować. Dotarło do mnie, że Tomlinson warczy na mnie w moim własnym domu. Chyba coś mu się pomyliło. Nagle poczułam przypływ odwagi. Wyrwałam się z żelaznego uścisku
[T.I]- Co ty sobie ,myślisz, żeby wpadać do mojego domu i na mnie krzyczec. Ciebie naprawdę pogrzało!!!!
L- A ciebie nie. Nie dałaś mi nic powiedzieć tylko się wydarłaś i poszłaś, a praktycznie uciekłaś. Tak też nie zachowują się normalni ludzie- wykrzyczał mi Tomlinson parsknęłam sarkastycznym śmiechem
[T.I]-   A ja coś ci powiedziałam Tomlinson. Nie krzycz na mnie w moim własnym domu. Nie rozumiesz prostego zdania.  No to chyba powinieneś wrócić do podstawówki nie sądzisz – powiedziałam z sarkastycznym uśmieszkiem na twarzy
L- Zadziorna jesteś. Gdybyś była taka w szkole, nikt by ci nie dogryzał pomyślałaś o tym Panno Tajemnicza
[T.I]- Skończ z tym durnym przezwiskiem. To nie twoja sprawa jaka jestem. TY nie  masz prawa mnie oceniać. Mojego zachowania czy postępowania. Po tym wszystkim co zrobiłeś.  A po za tym szkoda mi czasu na takich ludzi z naszej szkoły

L- A tak bo wielka [T.I] [T.N] jest przecież lepsza od innych. I na pewno wyjdzie na ludzi bo jej rodzice to załatwia. Zapomniałam o tym. Przepraszam Jaśni Pani: powiedział to sarkazmem i wyszedł trzaskając drzwiami. Opadłam na podłogę pod drzwiami. Twarz schowałam w drzwiach. Nie wiedziałam kiedy po mojej twarzy spływały słone łzy. Wiem, że ja też powiedział o jedno słowo, ale nie wiedziałam, że to tak zaboli gdy to powiedział. Nie znał mnie. Nie mam wyboru. Jakby się sprzeciwiła to bym została pewnie wyrzucona z domu, albo przymuszona tak czy inaczej. Nie mam nic do powiedzenia w sprawie mojej przyszłości. On będzie mógł zostać kim ze chce. Wstałam i ruszyłam do swojego pokoju. Zbliżała się umówiona godzina, o której  miał się pojawić Tomlinson. Gdy wybiła godzina 16,00 myślałam, że usłyszę charakterystyczne pukanie Louisa, ale nic takiego się nie stało. Pewnie się spóźni pomyślałam i dalej czekałam. Po godzinie czekanie na tego dupka stwierdziłam, że już nie przyjdzie. Z tyłu mojej głowy zaświeciła się lampka, że może coś mu się stało. Zaraz do mnie dotarło co mu się stało. Jego ego zostało urażone. Jeżeli myśli, że zadzwonię i go przeproszę to się grubo myli. Nie mam zamiaru go przepraszać. Dzisiaj zrobię sobie wolne od projektu. Weszłam na moje ulubione forum. Na którym zaprzyjaźniłam się z jednym chłopakiem. Był świetnym przyjacielem pomimo, żę nigdy się nie widzieliśmy w realu z powodu iż mieszkał w innej miejscowości. Podobnie jak ja miał problemy w szkole, tylko jego problemy były większe. Prześladowali go tylko dlatego,  że był innej orientacji. Jednak głupota ludzka nie zna granic. Gdy zobaczyłam, że jest dostępny. Na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech. Pisaliśmy do późna dopóki nie poczułam zmęczenia. W dodatku w sobotę będzie w moim mieście. Od razu umówiliśmy w kawiarni. Byłam szczęśliwa, że w końcu poznam mojego przyjaciela. Z tym uśmiechem na twarzy zasnęłam. 


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Obraz
Marcel część 7   Szykowałam się na kolacje z Marcelem. Nie wiedziałam w co się ubrać. Na luzie czy elegancko.? Dlaczego ja zawsze mam takie durne problemy. Zaśmiałam się po cichu. Pójdę na luzie. Biała bokserka, czarne rurki, czerwona koszula w kratę i czerwone trampki. Włosy proste i rozpuszczone. Idealnie mruknęłam do siebie, gdy przeglądałam się w lustrze. Usłyszałam pukanie do drzwi. Pobiegłam radośnie do drzwi. Myślałam, że to Marcel, ale to nie był on. Tylko John. Poczułam ból w głowie. Nic więcej nie pamiętam. Obudziłam się w jakieś piwnicy czy nie wiadomo gdzie.Ręce i nogi miałam związane. Boże co on mi zrobi. Po moich policzkach spływały łzy. Miałam ochotę krzyczeć, piszczeć. Nie miałam sił. Byłam wykończona psychicznie. Wiedziałam, że John źle zniósł nasze rozstanie, ale żeby posunął się do porwania. Nie myślałam, że z nim jest aż tak źle. Może powinnam mu pomóc, ale skąd miałam wiedzieć. Zawsze był silny i pewny siebie. Nigdy nie przejmował się opinią innych, a zwłaszc...
Czytaj więcej
Obraz
Niall część 1 Siedziałam na nudnej lekcji matematyki. Malowałam różne rysunki na okładce zeszytu. Gdy do klasy weszła nasz wychowawca. Towarzyszył mu nowy chłopak. Miał farbowane włosy, bladą cerę i umieśnione ciało. Ubrany był dosyć zwyczajnie. W biały t-shirt i jasne kremowe rurki. Po chwili wgapiania się chłopaka. Usłyszałam głos wychowawcy W- Oto wasz nowy kolega. Niall Horan. Mam nadzieje, że przyjmiecie go ciepło. Niall usiądź z Kamilem. Kamil był to najprzystojniejszy chłopak każda dziewczyna marzyła być jego dziewczyną. Byłam wyjątkiem. Nie widziałam w Kamilu nic więcej niż ładniej buzi i durnego charakteru. Niall był dla niego zagrożeniem. Nauczycielka wróciła do lekcji, a ja wróciłam do swoich rysunków. Następnie chemia. Jęknęłam w duszy. Ruszyłam do pod klasę. 45 minut katorg. Usiadłam w klasie w mojej ostatniej ławce. Siedziałam w niej na każdej lekcji. Nie miałam żadnej przyjaciół. Byłam raczej typem samotnika. Do klasy zaczęła wchodzić reszta uczniów. Wśród nich nie b...
Czytaj więcej
Obraz
Imagin Marcel część 1   Hej jestem [T.I] [T.N] tak ta światowej sławy modelka. Gdyby ktoś mi powiedział, że przez jeden głupi miesiąc zmieni się całe moje życie. Pewnie bym go wyśmiała, ale to prawda, ale zacznijmy od początku. Dzień jak co dzień. Wstałam o piątej i poszłam biegać. Zjadłam zwyczajne śniadanie i ruszyłam do studia, gdzie miałam dzisiejszą sesje. Uśmiechnięta weszłam do środka. John przywitał mnie soczystym buziakiem.John to mój chłopak. Chodzimy ze sobą 1,5 roku. On również jak ja jest modelem. J- Hej myszko. Jak się spało? [T.I]- Dobrze. westchnęłam cicho J- Musimy iść, bo zaraz się się spóźnimy. Chwycił mnie za rękę i poprowadził do środka pomieszczenia, gdzie odbywała się sesja. Wtedy zobaczyłam go po raz pierwszy. Ubrany był spodnie od garnitury, w białą koszule i kamizelkę w kratkę. Włosy były bardzo dokładnie zaczesane do tyłu, natomiast na nosie miał duże okulary. Wyglądał jak typowy kujon. [T.I]- Kto to jest zapytałam Johna J- A on to Marcel. Pomocn...
Czytaj więcej