Imaginy o one direction

Louis kim on tak naprawdę jest? Gdy oglądałam zdjęcia, których było pełno. Pomyślałam, że jest on ciepłym czułym i opiekuńczym człowiekiem. Dlaczego on się kreuje na bezdusznego i zimnego człowieka. Przecież taki Louis jest lepszy. Co się zdarzyło w jego życiu? Stałam tak łazience i myślałam. Co się stało ze mną? Wystarczył jeden pozytywny gest a ja zaczynam się do niego przekonywać? Przecież to nierealne. Podczas oglądania zdjęć rodziny Tomlinson. Poczułam pustkę i coś na kształt zazdrości. Dlaczego ja tego nie mogę mieć. Tego ciepła rodzinnego i poczucia że ktoś mnie kocha. Po raz kolejny tego dnia po mojej twarzy spłynęły łzy, Szybko się otrząsnęłam się i wyszłam z łazienki. Zastałam Louisa w kuchni, który rozmawiał z mamą L- Tak mamo. Dobrze, Kocham cię. Ucałuj wszystkich ode mnie Poczułam, po raz pierwszy że Louis tak naprawdę jest dobrym człowiekiem. Rozłączył się i uśmiechnął się ciepło. L- Jesteś już. To dobrze zrobiłem kakao. Mam nadzieje, że lubisz [T.I]- Chyba każdy lubi...

Tomlinson nie pojawił się u mnie w domu do końca tygodnia. W szkole jedynie przypatrywał mi się i warczał na każdego, który napatoczył się na jego drodze. Mi osobiście to nie przeszkadzało, ale jeżeli nie pojawi się w moim domu w poniedziałek punktualnie o 16,00 mam zamiar go wykreślić z projektu. Piątek nadszedł błyskawicznie. Wychodziłam spokojnie z budynku szkoły, gdy poczułam że ktoś łapie mnie za łokieć ciągnie z powrotem do wnętrza gmachu. Kątem oka zobaczyłam, że to Louis. Próbowałam się wyrwać, ale to na nic. Chwycił mój łokieć mocniej i zaciągnął do pierwszej lepszej napotkanej sali. [T.I]- Co ty do jasnej cholery wyprawiasz?!: Wykrzyczałam L- A co ja niby takiego Ci robię? [T.I]- Po pierwsze zaciągasz mnie do jakieś pustej klasy, po drugie i najważniejsze olewasz nasz wspólny projekt. Nie informując mnie o tym L- A co stęskniłaś się za mną moja Panno Tajemnicza Na jego słowa zareagowałam głośnym śmiechem, którego nie potrafiłam opanować oczywiście próbowałam. [T.I]- Nie...

W końcu się mój mózg zaczął pracować. Dotarło do mnie, że Tomlinson warczy na mnie w moim własnym domu. Chyba coś mu się pomyliło. Nagle poczułam przypływ odwagi. Wyrwałam się z żelaznego uścisku [T.I]- Co ty sobie ,myślisz, żeby wpadać do mojego domu i na mnie krzyczec. Ciebie naprawdę pogrzało!!!! L- A ciebie nie. Nie dałaś mi nic powiedzieć tylko się wydarłaś i poszłaś, a praktycznie uciekłaś. Tak też nie zachowują się normalni ludzie- wykrzyczał mi Tomlinson parsknęłam sarkastycznym śmiechem [T.I]-   A ja coś ci powiedziałam Tomlinson. Nie krzycz na mnie w moim własnym domu. Nie rozumiesz prostego zdania.  No to chyba powinieneś wrócić do podstawówki nie sądzisz – powiedziałam z sarkastycznym uśmieszkiem na twarzy L- Zadziorna jesteś. Gdybyś była taka w szkole, nikt by ci nie dogryzał pomyślałaś o tym Panno Tajemnicza [T.I]- Skończ z tym durnym przezwiskiem. To nie twoja sprawa jaka jestem. TY nie  masz prawa mnie oceniać. Mojego zachowania czy postępo...

No Nienawidzę go! Co on sobie myślał! Zachowuje się jak pępek świata, którym nie jest i nigdy będzie! Najlepiej gdyby ode mnie się odczepił a nie na siłę próbuje ze mną  przebywać i przy tym mnie irytować. Iść usłyszałam jak ktoś biegnie za mną i krzyczy moje imię. Zignorowałam i szłam dalej. Poczułam jak ktoś chwyta mnie za rękę. Tym kimś był nie kto inny jak Louis [T.I]- Puść mnie!: krzyknęłam czułam że jestem na skraju cierpliwości L- Nie! Najpierw mnie wysłuchasz [T.N]!: Nie zauważalnie spojrzałam na Louisa widać było że jest wściekły, ale to mnie nie powstrzymało [T.I]- Nie będę Cię słuchać! Jesteś zwykłym kretynem! Nie jestem idiotką! Nie mam zamiaru bawić się w twoje gierki! Wyrwałam s...